Stanisław Kulawiak — fotograf autentyczny

Stanisław Kulawiak jest autentyczny. Na nic się nie sili, do niczego nie zmusza. Widać to w jego intensywnych emocjonalnie i przemyślanych zarazem fotografiach. Kulawiak patrzy, obserwuje, fotografuje, ale też myśli, wyciąga wnioski, ma swoje wyraziste zdanie. Choć można opisywać jego drogę przez analogię do głównego nurtu (lata 1970. postkonceptualizm i fotomedializm, lata 1980. elementaryzm, lata 1990. postmodernistyczny wszystkoizm…) to zdecydowanie ciekawsza jest perspektywa odmienna, akcentująca nieprzystawanie Kulawiaka do tego, co znamy i lubimy. Kulawiak nie płynie pod prąd, ani tym bardziej z prądem, lecz płynie jak mu się żywnie podoba. Dobiera sobie styl i kierunek nie oglądając się na innych. To ważne, gdyż większość fotografów i — szerzej — artystów — to, co tu dużo mówić, oportuniści, wyczuwający intuicyjnie skąd wieje wiatr. Za swój nonkonformizm Kulawiak płaci cenę. Trudno powiedzieć czy wysoką. Kariera, blichtr i sława chyba go aż tak znów nie interesują, bo inaczej nie mieszkałby tam, gdzie mieszka i nie robił tego, co robi. (…)

Fragment artykułu Adama Mazura pt. Aksjomaty, Warszawa 2016