Warszawa, Studio F-7, ul. Chełmska 21, hala 9 (na terenie WFDiF)
wernisaż – 30.11.2016, godz. 18 – 22
wystawa czynna do 31.12.2016 r.
Andrzej Lachowicz to jedna z najciekawszych postaci środowiska dolnośląskich artystów drugiej połowy XX wieku. Był twórcą wszechstronnym – zajmował się malarstwem, grafiką, sztukami audiowizualnymi, filmem, a przede wszystkim fotografią. Ważnym obszarem jego działalności były rozważania teoretyczne na temat sztuki – był autorem wielu tekstów, m. in. „Poziomy energetyczne sztuki’, „Zwątpienie i nadzieja” i postulatów artystycznych. Stworzył pojęcie sztuki permanentnej, które rozwijał w ciągu swojej całej działalności artystycznej. Był badaczem języka wizualnego fotografii. Brał czynny udział w życiu artystycznym Wrocławia – inicjował i organizował dyskusje o sztuce, dyskursy teoretyczne, wystawy własne i innych artystów, także z zagranicy. Był pomysłodawcą i założycielem Triennale Rysunku we Wrocławiu organizowanego w latach 1978-1995. Uznawany jest za jednego z najważniejszych przedstawicieli konceptualizmu w Polsce.
Urodził się w 1939 roku w Wilnie. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie ASP) we Wrocławiu w pracowni profesora Stanisława Dawskiego. W 1970 roku razem z żoną Natalią Lach i Zbigniewem Dłubakiem założyli neoawangardową, poszukującą grupę Permafo i galerię o tej samej nazwie. W działalność Permafo wpisana była kontestacja i podważanie zasad obowiązujących wtedy w sztuce, dzięki czemu galeria przez ponad 10 lat istnienia była jednym z najciekawszych miejsc na artystycznej mapie Polski.
Andrzej Lachowicz od 1968 roku był członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików, wielokrotnym członkiem Rady Artystycznej. Ostatnia duża wystawa retrospektywna artysty miała miejsce w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie w 2008 roku. W 2009 roku za swoją działalność został uhonorowany Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” oraz prestiżową Nagrodą im. Katarzyny Kobro, którą przyznaje środowisko artystyczne. Andrzej Lachowicz całe swoje życie związał z Wrocławiem, gdzie zmarł po ciężkiej chorobie w 2015 roku.
„Stan rzeczywistości, będący tworzywem do budowy obrazu nie kończy się z chwilą dokonania realizacji (np. utrwalenie na materiale światłoczułym) – trwa on nadal na ogół niezależnie od nas. Fotografia permanentna jest więc próbą przełożenia ciągłej zmienności i ciągłego trwania rzeczywistości.”
(Postulat sztuki permanentnej, 1969)
„Interesuje mnie tworzenie obrazu graficznego lub fotograficznego, w którym zawarty byłby moment niekończenia się – będący transpozycją artystyczną matematycznej topologii, poszukiwanie takiego odwzorowania, które nie mogłoby być poddane jednoznacznemu określeniu.”
(Postulat sztuki permanentnej, 1969)
„Z punktu widzenia sztuki jest bez znaczenia, jaki kierunek działania przyjmiemy: rezultatem zawsze będzie pewna całość, rozszerzająca obszar naszej świadomości.”
(Sztuka jako całość, 1978)
